Twee wedstrijden heb ik als linker spits gespeeld. Waarom? Omdat de trainer van mijn nieuwe club vond dat er op mijn posities op het middenveld betere alternatieven waren. Onbegrijpelijk natuurlijk. De eerste wedstrijd wonnen we met 5-2. Mijn productie: twee assists en  twee doelpunten. Niet slecht voor een eerste keer dacht ik zelf!

Spelers zoals Yildirim, Talan en Nurmela (verschillende types) hebben ervoor gezorgd dat ik een zwak heb voor buitenspelers. Ik vond het dan ook geweldig dat Sollied 4-3-3 wilde spelen met sc Heerenveen. Dit systeem spelen we nu nog. De resultaten en het vertoonde spel zijn sindsdien erg wisselvallig. Ligt dit misschien aan het systeem met buitenspelers?

Het was een typerend moment in de verloren uitwedstrijd tegen onze Noordelijke rivalen. Dost speelde Assaidi langs de zijlijn aan. De vleugellaar versnelde, maakte een flitsende schaar en nog een extra schijnbeweging en kon ondanks de druk van twee opponenten de bal met een mooie boog voor het vijandelijke doel slingeren. Prachtig, maar er stond niemand om de bal in te koppen. In plaats van bewondering voor de mooie actie, kreeg hij de hoon van zijn spits over hem heen. Een voorbeeld voor de media om te zeggen dat de chemie ontbreekt. Hiermee ben ik het oneens.

Waarom dook er geen middenvelder diep, toen Dost zich in liet zakken? Waarom krijgen de buitenspelers alleen verrassende ballen van de spits? Waarom worden de zijkanten zo laat betrokken in het spel? Mijn inziens ligt het probleem in de linies erachter. Vanuit de defensie is er weinig aanvoer naar de vleugels. Nu hoeft dat niet zo’n probleem te zijn, wanneer het middenveld dit compenseert in ondersteuning en creativiteit. Maar dit gebeurt mijn inziens te weinig. Dat komt mede doordat het middenveld teveel naar achteren staat geposteerd. Ik mis een aanvallende of creatieve middenvelder die de zijkant probeert in te spelen. Misschien kan één van de huidige basisspelers deze rol op zich nemen. Als dat niet lukt, zijn er voldoende alternatieven die Jans zou kunnen proberen: Djuricic, Elyounoussi (ik blijf er bij: het is geen buitenspeler!), Assaidi (Narsingh dan op de buitenkant) of Roorda.

Om te begrijpen hoe ik bij deze visie ben gekomen neem ik jullie weer even mee naar die twee wedstrijden van mij. In de succesvolle pot stond er een hardloper achter mij die constant dreigend was met loopacties. Hierdoor kreeg ik de ruimte en aanvoer die ik nodig had om die middag te slagen op de linksbuiten. Die week erna was hij er niet. Waarschijnlijk nog kapot van die week ervoor. Ik werd na zestig minuten gewisseld. Einde van mijn carrière als buitenspeler. Het had zo anders kunnen zijn. Met een betere aanvoer krijg je een betere vleugeluitvoer.

Reageren kan via pwterpstra@hotmail.com of via Twitter: @pwtypt