Dit tijdperk kenmerkt zich dat de samenleving steeds individueler wordt. Eigen belangen staan ver boven die van anderen. Ikke ikke en de rest kan stikken. Dat verhaal een beetje.

Dat voetbal een juiste afschildering is van deze tijdsgeest, laat Bas Dost bij SC Heerenveen zien. Hij laat in woord en gebaar zien en horen, alleen met zichzelf bezig te zijn.

Commentaar op een speler van mijn club? Ja, dat heb ik. Maar ik zal het niet doen zonder dat ik het onderbouw.

Eerst het gebaar dan maar. Ik heb al veel spitsen in het Abe Lenstra Stadion zien spelen. De één succesvol, de ander minder. De aanvallers die geen onuitwisbare indruk achterlieten, hadden bijna allemaal een kwaliteitsgebrek op gebied van de non- verbale communicatie in het veld. Even het duimpje omhoog, met handgebaren aangeven hoe je de voorzet wilt of blijdschap nadat een ingestudeerde corner lukt.

Bij Dost zie ik dit ook veel. Dat kan een kwaliteitsgebrek zijn. Maar net als bij het schoppen tegen de bal is hier op te trainen. Een groter probleem voor Bas, is dat hij in het veld veel aan negatieve non- verbale communicatie doet. Een hoofdschuddend gebaar, ogen naar de hemel of naar de grond. Het lijkt voort te komen uit frustratie en boosheid. Dat kan natuurlijk een keer voorkomen, even wat minder in je vel zitten. Maar als het structureel is, heb je een probleem. Als je mag voetballen voor je werk, moet je daar van kunnen genieten! Anders moet je een ander beroep gaan zoeken! Ik zou mij als vleugelaar mateloos irriteren aan een spits die weinig dankbaarheid toont voor de inzet die je doet om gezamenlijk een doelpunt probeert te maken.

Het woord. Dat is ook niet zo moeilijk om te voorspellen waar dat over gaat: want ieder zinnetje over hem wordt groot uitgemeten in de pers. Nu kun je de digitale kranten meestal met een korreltje zout nemen, maar samen met de televisie interviews kun je concluderen dat het grootste gedeelte feiten zijn. In ieder mediacontact gaat het over hem. Al heel lang zegt hij niets meer over het team. En als de media dan alleen maar naar zijn situatie vraagt? Dan geef je toch niet antwoord? Klagen mag je, maar dat hoeft niet altijd direct naar buiten toe.

Anders moet Bas Dost maar eens bij ploeggenoot Breuer op de koffie. Wat heeft deze man niet meegemaakt bij de club? Toegezongen en uitgefloten, successen en misère, opgehemeld en afgeserveerd: noem maar op! Afgelopen weekend was het weer zover: verandering van plan. Geen Michel, maar Janmaat en de Slavische slagers. De interviewer wist na de verliespartij de bankzitter te pakken te krijgen. Maar "de man met de olifantenhuid" steunt zijn team en Djuric in deze moeilijke tijd.

Breuer is een mindere voetballer, maar hij weet wel dat als je individueel wilt ontwikkelen, je in het belang van het team moet denken. En de Breuer- manier zorgt voor een betere samenleving! Denk daar maar eens over na Dost… 

Reageren kan via pwterpstra@hotmail.com of via Twitter: @pwtypt