Dit is mijn kans! Die lastige tegenstander die mij al 90 minuten schaduwt heb ik afgeschud. Zestien meter van het doel. Mijn ploeggenoot met de bal aan de voet heeft mij al zien staan.

Dit is het moment waar ik al lang naar uit gekeken heb: de 4-3 maken in een belangrijke wedstrijd in mijn eigen Abe Lenstra Stadion! 26.000 Friese fans die mijn naam scanderen na het maken van het beslissende doelpunt.
Daar komt de lange bal vanaf de rechterflank. Het lijkt wel slow motion; zoals hij over alle spelers heen naar mij vliegt. In een paar flitsen zie ik mijn huidige carrière voorbij komen. Het begin in de jeugd. De ene jeugdtrainer die het in je ziet zitten en de ander niet. De blessures. De voetbalhumor. Het verdriet. De mooie doelpunten. De harde wedstrijden. De kans om je te bewijzen bij de senioren. Trainen met die voetballers die je alleen kende vanuit je Panini stickerboek.

Het interview van de aanvoerder: die zegt dat je een kans verdient om te spelen. Vijf minuten invallen bij het eerste. Een paar wedstrijden achter elkaar in de basis. Mijn eerste interview. Mensen die mij herkennen in de supermarkt. Meisjes die mij herkennen. Vrouwen die mij herkennen!!! In een paar weken tijd honderden vrienden en followers erbij via mijn netwerksites. Opgenomen in het nieuwste delen van Footballmanager en Pro Evolution Soccer. Schrikken van het hoge salaris wat ik zie staan op mijn bankrekening.

Allemaal leuk en aardig: het is niets vergeleken met als ik dit doelpunt maak. Hierdoor zal ik voor altijd herinnerd worden. Ik zal een quizantwoord worden! Wie scoorde (op magistrale wijze) met een halve omhaal van net buiten het 16-metergebied, de winnende 4-3 voor sc Heerenveen in die hele belangrijke wedstrijd?

De bal is er bijna. Ik spring/ half vallend en zwiep mijn been van achteren naar voren om het leer vol te raken. Ik voel dat het leer mijn pantoffel precies raakt waar ik dat wil en ik weet direct waar deze bal straks gaat eindigen. Ja… Ja?! Ja!!!

Alles wordt zwart… Mijn hoofd valt in plaats van in het natte gras op mijn zachte kussen. Waar ben ik? Waarom juicht er niemand? Waar is het stadion? Langzaam besef ik mij dat ik heb gedroomd… Ik voel kort de teleurstelling van het feit dat ik nooit voor de profs van sc Heerenveen zal spelen. Dat moet ik accepteren.

Ik hoop dat de spelers blijven beseffen hoe uniek het is om in het pompeblêdenshirt te spelen. Duizenden fans zouden graag in hun voetbalschoenen staan om die droom waar te maken.
En natuurlijk dan het winnende doelpunt te scoren.

Reageren kan via pwterpstra@hotmail.com!